Category Archives: narcissism

List of languages – silly approach

To complement yesterday’s serious entry here’s something from the realm of daydreaming. Mind you, I have done such listings many times already, so when I say they are silly and next-to-useless, I know what I mean.

Without further ado, a categorized list of languages I would like to learn someday (if the world was perfect). The categories are not clear-cut, that is one and the same language’s appearance in a couple of them could be equally justified. In particular, almost all (or all?) of them could qualify under the first label, which is…

Languages I would like to relearn

As said above I had longer or shorter stints with most if not all of the languages listed. But only in a very limited number of cases can I say that I had learnt them to a usable level at some point.

Criterion – having once been able to use it actively and/or having made my way through a teach yourself textbook (or equivalent).

Languages belonging here (in no particular order): Italian, Hungarian, Hindi, Finnish, Indonesian, Serbian, Romanian, Georgian

Languages spoken in Iran

As I am based in Iran now and – if all’s well – will remain here for the next couple of years, learning a minority language spoken here is tempting.

Languages considered: Azerbaijani, Armenian, Kurdish

Regionally important languages   

Now, my stay in Iran will end someday and after that happens I have a good chance to be posted in some other country in the region. It would be good and useful to be prepared for that. For instance by learning: Arabic or Turkish

Globally important languages

No matter where I will work there are some languages which could always come in handy. Worldwide these are (apart from English, Russian and Arabic): Chinese, French and Spanish, and in Europe German could be an interesting addition.

Languages I have ‘worked’ with

There are three little-known languages I have made, am making or will make websites for. It wouldn’t be a bad idea to have some idea about them, instead of just providing materials. So, I would like to learn Lezgi, Ewe and Mari

Languages important because of the diversity

If you thought all the languages already listed make for a very diverse collection, think again. In my opinion, there are still many glaring empty slots. To fill them even in half I would need, at the very least, the following: Xhosa (or Zulu), Maori, Seneca (or Mohawk), Quechua (or Aymara), Somali, Albanian, Tagalog, Yolngu Mata, Nheengatu, Tok Pisin  (I only mentioned those I am interested in, for a truly comprehensive list you would need at least a couple more esp. from East and South-East Asia).

Random languages or challenges ahead

My experience so far clearly shows that I can never predict what I will be involved with even a year later. In particular I hadn’t been planning beforehand for many of my ‘language adventures’, including Persian, Mari, Lezgi or Ewe, yet they happened and in at least one case (Persian, of course) had a profound impact on my carreer and life as a whole.

This is to say the list is always open-ended. For all I know tomorrow I could meet a speaker of Oromo or Chukchee or Tetum… or somebody from Guadalcanal or Omo Valley (or Manhattan ;)  might finally take up The Offer… or I might – at some point – decide to devote, say a month or three to learning a language I hadn’t learn before just to check what is possible… The future possibilities are – as the whole future is – indeed limitless.

Closing remarks

Believe it or not, but I tried hard to limit myself when listing the above languages. For instance, I have completely omitted dead languages, at least some of which are (or could be) of some interest. Also, I didn’t list all the Slavic, Caucasian and Iranian languages I am vaguely (or more than vaguely) interested in.

Bear also in mind, that I am a reader and not a talker – as reading is much easier to learn and maintain than conversational skills, my chances for learning a wide selection of languages are a little bit better. This doesn’t mean I can reasonably expect to learn all the languages listed here, or even most of them – almost certainly I will learn only a couple of them to an intermediate level (ie. can read newspaper articles), and probably none of them really well.

You may have noticed that some language names are bolded. These are the ones I am assigning a somewhat higher priority to.

As always, I am eager to hear/see/read any comments.


List of languages – sensible approach

Publishing lists of languages one is learning, wants to learn or merely dreams of learning seems to be a current fad in the Polish community of language bloggers (see eg. here and here).

As dull and vapid autobiographical posts like this one are bound to be read more (humans are gossipy animals after all) than anything more substantial, and as at the moment I don’t, in fact, have anything more substantial to say, let me join this caravan and for the umpteenth time provide you with an overview of my future failures (I say failures because such plans and lists always and always stay only on paper). 


Downsizing the dreams

A sensible approach first. Long-time plans (ie. more than a year ahead) make no sense because in the meantime circumstances change widely and wildly. Thus, I am only going to tell you a bit about a half-year perspective.

First, I am planning to use the coming months to improve my Persian – read stuff, write stuff, watch stuff, talk stuff – so that I would be able to play with the language and get well-acquainted with what’s going on in Iranian literature and humanities.

Second, I will try to pay more attention to Russian (and maybe English as well). Write more, try to broaden vocabulary, strive to sound eloquent and interesting (or at least to sound the way I can sound in English). Above all – use it more actively, maintain contacts with local Russian-speaking community, read the books I’ve gathered…

Third, a focus on Irish. It is not a language I really need to learn, but  it is a language I have to learn for the sake of preserving, as Persians have it, the water of my face. My honour, that is. I have told many people that I was going to learn it, so not learning it would mean backtracking on my word, which is not something I would do gladly.

If you didn’t notice – I am being less than half-serious now, as anyone who knows what honour is knows that it has nothing to do with keeping vague promises about learning obscure languages. Truth is, I wish to learn Irish for the fun of it. The fun of the language, the fun of the learning process, the fun of overcoming my own weakness of character. In April 2011 I will, if God so wills, sit an exam in Maynooth. It will be either B1 or B2 – I have until March to decide (which is good because right now my Irish hovers around A0).   

Fourth, – the hardest and the most pivotal part of it – resist the inevitable urge to play and toy, tweak and dabble with something else…


That would be all. The “daydreaming again” list should appear tomorrow.

On what’s true while being false

Just a short thought inspired by a discussion with a friend. Isn’t it a paradox, that while none of the information provided on this page about me (I’ve just noticed an embarrassing typo there, by the way) is true, the whole of it, in some way at least, is true indeed.

I mean, that page does give you an impression of what kind of person I am, doesn’t it? And you could even say that it is more true than a dry set of correct and exact biographical data. With people, numbers only matter so much, I mean.


There’s a half-forgotten Polish writer called Marek Hłasko in whose short, mock-autobiographical story  “I, Goofy the Dog” – a kind of self-description people like me can identify with – I read a sentence,  which now escapes  my memory, but it certainly was about how you can tell the whole truth when lying about all the details. Or so I (mis)remember it. And again, it’s not important if there really is such a sentence, if there really is such a short story, if there really is such a writer… what matters is that by telling you about it I am giving you a glimpse of myself. Or am I not?


Sorry for that blabbing. A bit pretentious I think. The regular broadcast of sarcasm and irrelevant trivia will resume shortly.

En français, enfin.

Alors, par quoi allons-nous commencer? Un peu du chialage, peut-être ? Mais biensûr! Chialons-nous donc!

Imaginez-vous que j’avais l’intention de commencer á écrire en français depuis des mois? Et voilá moi – au lieu du français j’apprend l’irlandais et l’espéranto. Beaux langues, tous les deux, mais totalement inutiles à Téhéran…

C’est trés drôle, trés amusante pour moi, parce que j’ai commencé a les apprendre directement aprés avoir convaincu moi-même de concentrer mes efforts sur le français et l’armenien – les deux langues, que j’ai l’opportunite d’utiliser içi. J’avais donc decidé de non plus apprendre les autres langues…

Mais évidemment si on combattre contre ses impulses plus fortes (en mon cas – besoin d’apprendre quelque chose de neuf) on ne peut qu’être certain qu’on va perdre cette battaille.

Comme une vache espagnole, je crains…

Mi cxiam parolas pri mi mem…

…vi certe rimarkis tion, se vi trarigardis mia retotaglibro (stulta vorto). Ordinare tio estas tre malbona moro. Sed kiam oni estas komencanto kaj ne scipovas paroli, ekzemple, pri plej gravaj problemoj de la mundo, la narciseco estas utila. Ne, mi denove sxatas – paroli pri “gravaj mundproblemoj” estas ja pli facila ol paroli pri si mem.

Nu, komencos al denove rakonti pri mi mem… Kion mi povas diri? Denaske mi estas varsoviano, sed nuntempe mi logxas en Teherano, vera urbego. Mi laboras cxi tie jam ses monatoj kaj mi ankoraux lernas ami cxi tia urbo – mi preferus logxi en cxia alia irana urbo, cxar Teherano estas trogrando, tromalpurigito kaj trobruegema…

Kaj tamen, cxar mi ja amas Iranon kaj la persa lingvon, la fascinanta kulturo la afableco, la gastameco mi sume estas tre kontenta de logxi cxi tie.

Kiel vi jam povis ekvidi, mi amas fremdlingvojn, precipe “kurioza” fremdlingvoj kiel lezga, eva aux irlanda. Mi nek amis, nek malamis esperanton. Mi simple ne povas suferi stulta propando de iuj esperantanoj. Cetere,  mi neniam ne renkontigxis esperantistoj, kun kiuj mi ne povus interkomprenigxi angle, ruse, perse aux pole. Mi estis kontenta dum vidis legantoj el Japanoj- esperanto tamen tauxgapovis al mi!

Bonvolu korektu miajn erarojn!



Сам себя не похвалишь…

… ходишь как оплеванный. Вот вам и мой девиз. По крайней мере – девиз как блогера. Долгие время собирался я чтоб начать писать здесь тоже на русском. Наконец-то вроде получилось. Значит сижу и по-русски пишу. Но проблем в том, что самого главного пока не знаю – никак не знаю о чем мне писать, чтоб и для меня было полезно (в смысле языковой практики) да и для читателей (допустим, будут такие) интересно.

Жду Ваши предложения, дамы и господа, а пока их нет, начну самым банальным образом – рассказывая о себе самом.

Я – польский (кстати, Пан Петр звучит как-то смешно, но Пан Петерлин будто более грациозно) языколюб, человек странный, это, думаю, очевидно. Тоже очевидно что даже если у меня особых проблем с пониманием по-русски нет, то “в его изговоре видны орфографические ошибки, а в том, что он пишет, слышится сильный акцент”. М-да, может будеть Вам интересно, что мне привело к того чтоб учиться русскому. Одным словом: киргизский. А точнее совпадание моего желания изучать киргизский и отсутсвия преподавателей говорящих по-польски. С киргизским ниче не получилось, но русский я вроде выучил. Потом пришел интерес к другим языкам употребляемым в “русскоязычной среде” – кавказским, волго-финнским, тюркским итд.

… продолжение следует, если отклик будет. Пишите пожалуйста.

Learning on your own

The advantage of classroom study over learning on your own lies – for me at least – not in the instructor being able to explain to you the most difficult things and help to understand them better, and neither in being able to socialize with and be encouraged by your studymates. No – in my experience the instructors are usually incompetent (either they don’t know the language, or they don’t know how to teach, or both) and the classmates are usually either braindead or whiny or annoying in one of the 1001 other ways.

The main advantage of classroom study is in that it forces you (me) to schedule your learning. 2 hours/week is a scrap, but it’s better to have 2 hours every week than to work a couple of 20-hour study weeks and then abandon a language for two months. The latter is what happens to me every so often. I move fast, stop for a long while and then have to pick it up from scratch again. And again. Oh, and yet another thing – repetitions and exercise drills. If you’re on your own, it’s all too easy to skip them – they’re too easy and too boring anyway. But the result is that it just doesn’t sink it as well as it should. Again, classroom and your dull and slow classmates help you here – subject to “deja vu all over again” you can’t help but form habits which are essential for active use of language.

The point of this post is that I am happy to report that I seem to have made progress on that front. I duly do my exercises and work on my Irish and Armenian at a painfully slow page-by-page pace. Let’s see how much longer will it last. For now I even (sort of) resisted the urge to do something new and exciting… but see the upcoming post on October challenge.

Co miłośnik języków powinien 2

W poprzednim odcinku napisałem mniej więcej tyle,  że ciekawie i może nawet użytecznie jest zajmować się, choćby pobieżnie, językami jak najbardziej różnymi od dotychczas nam znanych i od siebie nawzajem. Ale jak tę “różność” wykryć i zmierzyć? Co to znaczy że język X jest bardziej niż Y różny od języka Z?

Nie mam dobrej odpowiedzi, więc przytoczę tu po prostu swój tok myślenia z czasów, kiedy moja przygoda z “dziwnymi” językami się zaczynała. Wyczytałem gdzieś (pewnie w Majewiczu – Języki świata i ich klasyfikowanie; albo w Milewskim) o czterech czy pięciu podstawowych typach struktury gramatycznej i postanowiłem, że “z każdego typu po trochu”. Dodałem do tego odrobinę wiedzy o ligach językowych i zróżnicowaniu terytorialnym i postanowiłem, że wypadałoby wiedzieć cośkolwiek o językach każdego kontynentu. No i pomyślałem oczywiście o pokrewieństwie genetycznym – moje podejście: co najmniej po jednym języku z każdej głównej rodziny językowej, z każdej podrodziny indoeuropejskiej i z każdej podgrupy słowiańskich.

Z biegiem czasu wyrobiłem sobie jeszcze przekonanie, że warto poznać jakiś język mniejszościowy, jakiś język słabo standaryzowany i wreszcie jakiś język zagrożony (żeby zorientować się, jakie konsekwencje te sytuacje społeczne – zagrożenie, mniejszościowość, brak standaryzacji – mają i dla języka i dla władającej nim społeczności). Jeszcze później doszedłem do wniosku, że warto przynajmniej na chwilę przystanąć nad którymś z języków migowych (i znów zastanowić się nad konsekwencjami psychologicznymi i społecznymi – zostawię ten temat na inną okazję – pytając teraz prowokacyjnie: ‘Czy polski Głuchy to to samo co głuchy Polak? Czy polski Głuchy jest w ogóle Polakiem?’).

A teraz szczegółowiej:

Zacznijmy od zróżnicowania typologiczno-gramatycznego. W różnych opracowaniach można wyczytać jak to w ujęciu ogólnym każdy język można przyporządkować do jednego z czterech czy pięciu reprezentowanych na świecie typów struktury gramatycznej. Dla porządku należy podkreślić, że klasyfikacja ta jest bardzo umowna, typy w stanie czystym nie występują (tj. w każdym praktycznie języku można odnaleźć cechy charakterystyczne dla kilku różnych typów), granice między nimi i kryteria przyporządkowania do nich nie są jasne, a wokół całej sprawy toczy się dyskusja ekspertów, każdy z których ma własne widzimisię. Powiedziawszy to wszystko, powiedzmy słówko o typach, kreśląc ich ogólny obraz bardzo grubym pędzlem.

Są otóż na świecie języki:

A. Fleksyjne, czyli takie, w których związki pomiędzy poszczególnymi elementami wypowiedzi wyrażane są przez końcówki wyrazów. Mamy tu na ogół do czynienia z systemem rozróżniania liczb, przypadków i rodzajów, oraz z bardzo rozwiniętą składnią zgody (rzeczownik danego rodzaju w danym przypadku może być określany tylko przez przymiotnik tegoż rodzaju i przypadku) i rządu (dopełnieniem czasownika X może być rzeczownik bądź grupa imienna stojąca w przypadku Y). Czasowniki posiadają co do zasady odrębne formy (końcówki, a czasem i rdzenie) dla każdej kombinacji osoby, liczby, czasu (ew. jeszcze strony i trybu). Poszczególne części mowy są silnie oddzielone od siebie (ten sam wyraz nie może być np. jednocześnie rzeczownikiem i czasownikiem). Ponieważ w końcówkach wyrazów wyrażona jest już duża część informacji składniowej (co jest podmiotem, co dopełnieniem etc) szyk zdania może – przynajmniej teoretycznie – być bardzo swobodny, czy wręcz dowolny. Typowe języki fleksyjne to łacina i polski, mniej typowe – języki romańskie; poza rodziną indoeuropejską typ ten jest dość rzadki (tak przynajmniej mi się wydaje). Jako że po polsku już mówiłem, inne języki fleksyjne to nie był mój gramatyczny priorytet.

B. Izolujące vel analityczne (ja wiem że upraszczam i że jedno to nie do końca to samo co drugie). W tych językach stosunki gramatyczne wyrażane są nie przez elementy słów (końcówki etc.) ale przez szyk zdania (angielskie the dog bites the cat vs. the cat bites the dog) i odrębne słowa (np. przysłówki czasu zamiast informacji o czasie wpisanej w czasownik). Angielski jest językiem umiarkowanie izolującym, dużo dalej w tym kierunku idą np. chiński czy indonezyjski w których gramatyczne kategorie czasu, osoby i liczby praktycznie nie istnieją (a jeśli to w b. ograniczonym zakresie). Charakterystyczny dla (niektórych) języków pozycyjnych jest brak ostrych różnic pomiędzy częściami mowy. W zależności od miejsca w zdaniu, ten sam wyraz pełni różne funkcje. Najczęstsze jest rozmycie granic między przymiotnikiem a czasownikiem, ale proces ten może iść dużo dalej.

C. Alternacyjne. Czyli języki fleksji wewnętrznej. Typ ten – przynajmniej w swojej najbardziej charakterystycznej formie – reprezentowany jest przez języki rodziny semickiej (i w bardziej ograniczonym zakresie – inne języki afroazjatyckie), a jego specyfiką jest, że (uwaga, znów duże uproszczenie) spółgłoskowe rdzenie wyrazu ogólnie wskazują na jego znaczenie, zaś konkretnych informacji gramatycznych (przypisanie do części mowy, osoba, czas, liczba) udziela układ rozdzielających je samogłosek i afiksów. By użyć oklepanego przykładu, KTB to w arabskim rdzeń o abstrakcyjnym znaczeniu ‘pisać’, dający takie konkretne formy jak: KiTaaB ‘książka’; KuTuB ‘książki’; KaTaBa ‘pisał’; jaKTuBu ‘pisze’; KaaTiB ‘pisarz’; maKTuB ‘list’ itd. itd. W większości (choć nie wszystkich) przypadków, znaczenie konkretnej formy daje się regularnie wyprowadzić z rdzenia i układu samogłosek.

D. Aglutynacyjne. Czyli sklejane. Języki w których konkretne formy wyrazów tworzone są poprzez dołączanie do siebie, w ściśle określonym porządku cząstek oznaczających osobę, liczbę, czas, tryb, modalność, przynależność czy inne jeszcze rzeczy. Zasadnicza różnica między nimi a językami typowo fleksyjnymi polega na tym, że w tych ostatnich jedna niepodzielna cząstka może informować o kilku elementach łącznie (‘-om’ w ‘chłopcom’ to jednocześnie liczba mnoga i celownik) podczas gdy w językach typowo aglutynacyjnych można łatwo wyodrębnić cząstki odpowiedzialne za poszczególne elementy znaczenia (w lezgińskim ‘chłopcom’ to gadajriz, gdzie ‘gada’ – chłopiec; -jr – liczba mnoga; -iz – celownik). Za typowo aglutynacyjne uważa się języki tureckie i ugrofińskie, rzadziej wspominając o tym, że typ ten znaleźć można także w językach rodziny bantu, niektórych kaukaskich (jak lezgiński) czy w keczua.

E. Inkorporujące i polisyntetyczne. Znów dwa terminy, które dokładnymi synonimami nie są, ale często bywają używane zamiennie. Inkorporacja to włączanie do orzeczenia informacji o pozostałych częściach zdania (np. o osobie którą wyrażone jest dopełnienie). W językach inkorporujących zamiast “widzę dziewczynę” mówi się coś w rodzaju “widzę-ją dziewczynę”, zaś “damy wam jabłka” to mniej więcej “damy-wam-one jabłka”, “nie wydam cię policji” – “nie wydam-im-ciebie policji”. Z kolei polisynteza to proces tworzenia ad hoc czasowników włączających w siebie całą treść zdania, poprzez mnogość cząstek gramatycznych opisujących wszelkie możliwe aspekty sytuacji i “łykanie” dopełnienia. Przez “łykanie” rozumiem proces wyglądający mniej więcej tak, że zamiast “widzę samochód” mówiłbym “widsamochódzę”. Inkorporację dopełnienia znaleźć można w językach bantu, ale też w baskijskim, gruzińskim i – w szczątkowym zakresie – węgierskim. Oba procesy są bardzo produktywne w wielu językach indiańskich, np. w irokeskich. W mingo “złodziej samochodów” to dosłownie “on-samochód-kradnie-często” (przy czym ‘tłumaczenie’ jest mylące, bo w mingo mamy do czynienia ze zlepkiem cząstek, a nie samodzielnych wyrazów), a główny bohater jednej z moich czytanek nazywał się po angielsku “Lost Arrow” a tak naprawdę “jeg0-strzała-zgubiłasię”.

Wróćmy znów do mojej historii choroby: Fleksyjny język znałem, jako się rzekło, od dziecka, ale to mnie nie zadowalało, więc pouczyłem się trochę łaciny. Lekko analityczny angielski też znałem, ale chciałem więcej więc równolegle z łaciną uczyłem się chińskiego. Z alternacyjnymi wielkiego wyboru nie ma, w moim przypadku był to arabski (chociaż hebrajski jest bardziej regularny). Odrobinkę potem był fiński, a polisyntezę “załatwił” mi mingo, na który trafiłem w internecie. Tym sposobem cel jako-takiego zaznajomienia się z językami wszystkich głównych typów osiągnąłem jakoś na pierwszym, najpóźniej drugim, roku studiów… ale to nie koniec… cdn.

After Ramadan challenge

Ramadan is over (Eid ul-Fitr Mubarak!) so an update is due. Results of the challenge are mixed and it will be continued (it makes no sense to learn a language for 4 weeks and then stop – all the knowledge will evaporate in no time). Some bullet points:

  • As was to be expected I’ve devoted the least part of my time to French. Of the three languages of the challenge is was the most sensible one to pick, and sensiblity discourages a language freak like me.
  • I was able to maintain a strict daily learning schedule only in the first two weeks or so. Later on, life kicked in. No wonder again – such things have to be predicted when making study plans – you will always end up having less time to study than you thought you would.
  • I managed to use both Irish and Armenian in real-world conversation. Very limited conversation, but still – after all, Irish is not often spoken on the streets of Tehran, is it?
  • A good thing with Irish is that even if your knowledge is not impressive, Irish people would be impressed and also slightly embarrassed, if they had already forgotten their school Irish, like 90% of them. They would also think you are a bit mental, but nevermind – an opportunity to confuse and light-heartedly tease them is worth it.

Now, as I said, I will try to continue with the three, but new challenges are coming soon. In one of the future entries I will present you with a list of languages I consider learning, asking for your suggestions.

Lezgi & Me

As you know, or should have known, apart from this blog, I run a Lezgi blog as well and on top of that I have a website devoted to Lezgi language. Lezgi (I prefer this name to “Lezgian” which you can find in literature) is a really interesting language, from whichever angle you look at it –  its grammar (lot of nominal but very little verbal inflection), its expressions (heart as metaphore for memory) and its sociolinguistics (Lezgi nation is divided by state border; virtually all Lezgis are bi- or trilingual). You really should read up on it, but right now I am going to tell you about something else – my personal experience with it, which may serve as a case in point for learning “strange”, “small” or simply “less commonly taught” languages.

As I’ll be telling you later, I had long wanted to achieve at least a passing acquaintance with as many and as diverse languages as possible. And the less known they are, the better. What is relevant here is that I had long been interested in – inter alia – the languages of the Caucasus, mainly because of the following reasons: a) there were so many of them spoken in such a small area b) they were described as very peculiar and difficult and c) there was very little materials available on them either on- or offline, either in Polish, Russian or English. Well, Georgian was quite an exception to c) and for a while I was busy trying to learn about it…

… but later, inevitably, my interests turned towards North-East Caucasus. At that point (ie. 2001-2003) scraps of information were available on Cherkess languages as well as on Nokhchi (Chechen and Ingush), but Daghestan remained a blank spot, a terra incognita (or linguae incognitae) a virtual black hole, which prompted my curiosity. Because of the lack of materials I started to actively look for people who could help me. And so it turned out that one of my messages on some Daghestani bulletin board or mailing list was answered by Elman, a Lezgi from Baku with whom I started correspondence. Having a native speaker at my side I burrowed through Poland’s National Library and found a Lezgi-Russian dictionary with an appended short grammar sketch. I copied it all (they wouldn’t loan dictionaries out) and started to construct my sentences and check them with Elman. Then I got acquainted with Elman’s friends and some other Lezgis active online.

As I saw that still nothing was available on the Internet, I decided to put my own efforts up, in hopes it would attract some attention and provide me an opportunity to learn on. Thus were my webpages born. Meanwhile I learned that a certain Martin Haspelmath had written an exhaustive grammar of Lezgi (“A Grammar of Lezgian” ed. Mouton de Gruyter, costing in environ of 200USD back then), so I tried to find him on the web and succeeded. I wrote to him then in hope of getting a bit of guidance and informed opinion on the contents of my webpages. What I received instead was… a binded copy of the book! It was (and is) really excellent, one of the best grammars I have ever read, and my Lezgi would really go nowhere without it.

Summer next year we went to Azerbaijan to “do fieldwork”, as most of my Lezgi friends were Azerbaijani. The people were super nice (thanks Samir stxa, and say hello to all your family!),  the views were stunning and the stay was very good, my only regret is that I wasn’t as prepared for it as I should have been, both in terms of equipment (if your mic is bad, your recordings will be useless – you have to check your stuff beforehand) and social skills (I mean even now I can be shy and incomfortable when meeting new people, back then I was a total social klutz, I am afraid).  But anyway, we were received like royalty just because we , made new friends, learned new things… it was really good.

Now, what does this story tell you about learning “strange, small, uncommonly taught” languages?

1. You can test your resourcefulness and determination in search for materials and people to learn from. If you succeed you really feel you’ve achieved something.

2. Sharing is important. Do your utmost to increase the total sum of knowledge available on the internet. Writing about a “strange” language lets you be a pioneer, say things not said before, blaze new trails through wilderness and the like.  It really is self-rewarding. On top of that, it establishes your credentials as someone who actually spends a minute to do something for others.

3. Birds of a feather flock together. Bonds of solidarity created by sharing a rare, uncommon interest can be stronger that those stemming from sharing a common one. There are many millions of foreign learners of English and only a handful of foreign learners of Lezgi. The latter are much more likely to be inclined to help one another only because of “being in it together”. The same goes for academics – virtually all the books I ever got for free (and without asking for them) came from fellow researchers/afficionados of “strange” languages. And conversely – I always try to help people within my areas of “expertise”/interest (unless the request/question is dumb or proves that the person making it hadn’t made a slightest effort. No prizes for laziness and cluelessness here).

4. If you disseminate information about a minority language, in the view of many of its speakers, you are doing a good thing. An expression of interest is always appreciated, all the more appreciated by people who sometimes feel forgotten or ignored by the outside world. It can be embarrassing indeed to see that a community thinks of you more highly than you deserve just because you are spending your time on their language and culture, but not all embarrassment is bad, isn’t it?